Paul K. Davis i Peter J. E. Stan z RAND Corporation w raporcie Concepts and Models of Escalation (1984) sformułowali pięć zarzutów wobec drabiny: opisuje konflikt w jednym wymiarze (poziom przemocy), pomijając rozróżnienia między teatrami działań jest nadmiernie szczegółowa na wyższych szczeblach, ale nie oddaje rozróżnień istotnych operacyjnie, np. między taktycznym a strategicznym użyciem broni nie rozróżnia między eskalacją (osiągnięcie poziomu po raz pierwszy) a deeskalacją (powrót do niego) nie oddaje tempa konfliktu narzuca uporządkowanie liniowe, które może nie odpowiadać rzeczywistemu przebiegowi kryzysu
Davis i Stan uznali, że drabina jest „zbyt sztywna, zbyt jednowymiarowa i zbyt zachodnia w perspektywie”, i zaproponowali wielowymiarowy opis stanu konfliktu uwzględniający jednocześnie teatr, poziom przemocy i typ broni.
Krytycy wskazywali także, że wiele szczebli jest niedokładnie zdefiniowanych, a etykiety takie jak „demonstracja siły” obejmują zbyt szeroki zakres działań, od wspieranych ataków terrorystycznych po pojedynki artyleryjskie.