Ponadto szczeble nuklearne są nieistotne dla większości państw, które nie dysponują bronią jądrową, a model nie zawiera szczebli specyficznych geograficznie, takich jak starcie graniczne.
Współczesny odbiór Michael Fitzsimmons w analizie dla War on the Rocks (2017) argumentował, że koncepcja dominacji eskalacyjnej jest pozornie atrakcyjna, ale fundamentalnie błędna w zastosowaniu do współczesnych wyzwań odstraszania regionalnego. Wskazał, że asymetria interesów, malejąca konwencjonalna przewaga, nieprzewidywalność decyzji kryzysowych i nowe technologie (cybernetyczne, kosmiczne, precyzyjne) podważają zasadność metafory drabiny.
Grzegorz Nycz z Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie zastosował model drabiny eskalacyjnej do analizy wojny rosyjsko-ukraińskiej z lat 2022–2023. Argumentował, że zimnowojenna logika drabiny zachowuje aktualność w kontekście konfliktu konwencjonalnego z udziałem mocarstwa nuklearnego: Rosja wykorzystywała dominację eskalacyjną wynikającą z posiadania arsenału jądrowego do odstraszania bezpośredniego zaangażowania militarnego NATO, a poszczególne kroki eskalacyjne (zajęcie Zaporoskiej Elektrowni Jądrowej, zawieszenie traktatu New START, rozmieszczenie taktycznej broni jądrowej na Białorusi) można lokalizować na szczeblach drabiny Kahna.