Za pierwsze seryjnie produkowane motocykle z w pełni hydraulicznym tłumieniem widelca uznaje się modele BMW R 12 oraz BMW R17, które zostały zaprezentowane 14 lutego 1935 roku na Niemieckiej Wystawie Automobilowej w Berlinie. Projekt hydraulicznego widelca opracował inżynier na bazie koncepcji prototypu BMW R7 z 1934 roku. Model R12 produkowany był do 1942 roku w łącznej liczbie ponad 36 000 egzemplarzy i był szeroko używany przez wojsko niemieckie podczas II wojny światowej.
Po II wojnie światowej część producentów, w tym BMW, rozwijała alternatywne konstrukcje zawieszenia przedniego. W 1955 roku BMW zaczęło montować widelec Earlesa (ang. Earles fork) – rozwiązanie opatentowane w grudniu 1951 roku przez brytyjskiego inżyniera Ernesta Earlesa – charakteryzujące się wysoką sztywnością boczną, naturalnym ograniczeniem nurkowania przy hamowaniu i niemal stałym rozstawem osi podczas pracy zawieszenia. Widelec Earlesa był szczególnie ceniony przy zastosowaniu z wózkami bocznymi, gdyż jego geometria uniemożliwiała uciążliwe nurkowanie podczas hamowania. BMW stosowało go we wszystkich modelach drogowych do 1968 roku – kiedy w ramach serii /5 powróciło do widelców teleskopowych – a w modelach wyścigowych od 1953 roku.