Po wojnie wrócił na kopalnię, został nawet jej dyrektorem (1946–1949). W okresie powojennym bardzo aktywnie działał na rzecz uruchamiania kopalń węgla kamiennego oraz konsolidacji środowiska górniczego. W 1945 r. wszedł w struktury tymczasowego komitetu organizacyjnego reaktywowanego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Górniczego.

Pracował jako główny inżynier górniczy w Przedsiębiorstwie Budowy Zakładów Górniczych w Mikołowie (1949–1950), dyrektor techniczny Przedsiębiorstwa Budowy Zakładów Przemysłu Węglowego „Wschód” w Mikołowie (1950–1952), dyrektor Biura Projektów Nowych Kopalń w Gliwicach (1955–1964). Uczestniczył w powstawaniu i budowie nowych kopalń: „Kościuszko Nowa”, „Wesoła”, „Ziemowit”, „Nowy Wirek”, „Julian”, „1 Maja”. W latach 1952–1953 pracował w przedsiębiorstwie „Metrobudowa” na stanowisku inżyniera, zajmując się budową warszawskiego metra.