Równocześnie prowadził działalność naukową. Od roku akademickiego 1955/1956 objął kierownictwo Katedry Górnictwa I, a od 1964 do 1967 r. kierował Katedrą Eksploatacji Złóż na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W 1959 r. został docentem. Stopień doktora uzyskał w 1962 r. na podstawie rozprawy pt. Zależności kątowych głównych kierunków (osi) transportu kopalni. W 1965 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Politechniki Śląskiej. Pełnił także funkcję dziekana Wydziału Górniczego (1965–1967).
W pracy naukowej zajmował się zagadnieniami eksploatacji złóż, podsadzania wyrobisk i projektowania kopalń, a także tematyką wstrząsów i tąpań. W dziedzinie zwalczania zagrożeń tąpaniami był wybitnym specjalistą. W tej tematyce opublikował ok. 50 artykułów w czasopismach polskich i zagranicznych. W swoim dorobki ma także prace Wstrząsy i tąpania w kopalniach węgla kamiennego, Tąpania w kopalniach, Struktura kopalni węgla. Roboty udostępniające i przygotowawcze.