Tego typu konstrukcje są spotykane zwłaszcza w rowerach miejskich, użytkowych i rekreacyjnych, w których istotne są łatwe wsiadanie, częste zatrzymywanie się oraz możliwość jazdy w odzieży codziennej.
Historycznie rowery z obniżoną ramą wiązano z rowerami „damskimi”, ponieważ umożliwiały jazdę w spódnicy lub sukni bez unoszenia nogi nad wysoką rurą górną. Według Davida V. Herlihy’ego producenci wprowadzili damską ramę, aby ułatwić jazdę w długiej odzieży; konstrukcja ta nie miała poziomej górnej rury między siodłem a kierownicą, dzięki czemu była lepiej dostosowana do ówczesnego stroju kobiecego. Pod koniec XIX wieku upowszechnienie konstrukcji określanych po angielsku jako – rowerów z niższą pozycją rowerzysty, kołami zbliżonej wielkości i napędem łańcuchowym tylnego koła – oraz rosnąca popularność jazdy rowerem wśród kobiet wpływały zarówno na projektowanie ram, jak i na dyskusje o stroju rowerowym, w tym o spódnicach rowerowych i bloomersach. Zmiany te były częścią szerszych przemian związanych z udziałem kobiet w jeździe na rowerze oraz ze sporami o praktyczną odzież rowerową pod koniec XIX wieku.