Zwracano uwagę na oszczędny, zdyscyplinowany styl narracji oraz koncentrację na relacji ojca i syna jako osi konstrukcyjnej utworu.
Monika Ochędowska na łamach Dwutygodnika, napisała, że powieść nie jest jednak kadyszem za zmarłych ani apologią świata sprzed Zagłady. Jest próbą sprawozdawczego zachowania jednostkowego sensu, jaki Julian Brzeziński próbował nadać własnemu doświadczeniu.
Recenzenci wskazywali również na interesujące połączenie elementów dokumentalnych i fikcjonalnych, traktując je jako świadomą strategię artystyczną, mającą na celu oddanie złożoności doświadczenia wojennego. Podkreślano przy tym, że powieść wpisuje się w nurt współczesnej literatury poszukującej nowych form opisu historii i pamięci.
Justyna Sobolewska napisała na łamach Polityki, że Grzegorzewska porwała się na zamiar bardzo ambitny, ale chyba w tym wypadku bardziej przekonująca mogła być forma dokumentalna niż fabularyzowana. Z książki można się sporo dowiedzieć, cenne są choćby obrazy z Zieleniaka, bo wiedza o tym, co tam działo się z kobietami, nie jest powszechna.