7 listopada 1918 wstąpił do 7 kompanii 4 pułku piechoty Legionów i wziął udział w bitwie o Lwów. 5 maja 1919 został przeniesiony do 7 kompanii 3 pułku piechoty Legionów. 12 czerwca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany podporucznikiem piechoty z dniem 1 czerwca 1919Dz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919, poz. 2237.. W szeregach 3 pp Leg. walczył na wojnie z bolszewikami jako dowódca plutonu, dowódca 7 kompanii, oficer broni, a od 1 września 1920 adiutant. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 3 pp Leg. na stanowisku adiutanta. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 31. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od sierpnia 1922 do stycznia 1923 był odkomenderowany na kurs doszkolenia młodszych oficerów i urzędników wojskowych w Szkole Podchorążych w Warszawie. Po ukończeniu kursu wrócił do pułku i objął dowództwo 1 kompanii. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy kompanii podoficerskiej. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty.