Filozofia analityczna i kontynentalna Zwrot lingwistyczny stał się po II wojnie światowej źródłem rozdziału filozofii na dwie tradycje: filozofię analityczną (dominującą w krajach anglojęzycznych) i tzw. filozofię kontynentalną (której przedstawiciele pochodzili w większości z kontynentalnej Europy). Rozróżnienie to (jak i termin „filozofia kontynentalna”) są w użyciu przede wszystkim w krajach anglojęzycznych i poza nimi rozróżnienie to nie jest tak ostro podkreślane. Filozofowie analityczni używają niekiedy tych kategorii do dyskredytacji czy podważenia legitymacji nieanalitycznych nurtów filozoficznych, uznając, że mają one nienaukowy charakter i powinny być traktowane jak literacka eseistyka.
Filozofia krajów anglosaskich ma mieć charakter analityczny, opierać się na analizie języka i stosowaniu metod logicznych, wiązać się ściśle z naukami empirycznymi i mieć ambicje naukowe. Filozofia kontynentalna ma mieć charakter holistyczny (łączący ją z innymi przejawami kultury), wieloparadygmatyczny i podkreślający historyczność refleksji filozoficznej. Cechuje ją większa swoboda form wypowiedzi (często zbliża się do literatury) i mniejszy rygoryzm. Kontynuuje ona wiele z tradycyjnych form uprawiania filozofii, nie zrywając z nimi w imię wąsko pojmowanego scjentyzmu.