Do filozofii kontynentalnej zalicza się różne formy heglizmu, fenomenologię, hermeneutykę, egzystencjalizm, postmodernizm, filozofię życia, dialogu, teorię krytyczną, nurty inspirowane psychoanalizą.
Filozofie w językach narodowych, regionalne i etnofilozofie Już w epoce nowożytnej zaczęto odchodzić w piśmiennictwie filozoficznym od łaciny, na rzecz filozofii uprawianych w językach wernakularnych. Wokół języków francuskiego, włoskiego, angielskiego, niemieckiego i hiszpańskiego ukształtowały się odrębne narodowe tradycje filozoficzne, choć aż do XIX wieku większość autorów publikowała również po łacinie.
Od XIX wieku, wraz z ukształtowaniem się uniwersytetów nowego typu i połączeniu ich z lokalnymi kulturami narodowymi, ostatecznie powstało wiele narodowych i regionalnych tradycji filozoficznych. Wymagało to wykształcenia się w językach etnicznych odpowiednio rozbudowanego słownictwa filozoficznego. Publikowanie w językach lokalnych spowodowało, że recepcja wielu filozofów poza ich kręgiem kulturowym była ograniczona lub opóźniona, np. szkoła frankfurcka (i wraz z nią teoria krytyczna) zaczęła być szerzej znana dopiero po tym, jak wielu z jej przedstawicieli uciekło przed nazistowskimi represjami do Stanów Zjednoczonych.