Jeszcze na początku XX wieku filozofia miała charakter przede wszystkim europejski. Stopniowo pojawiły się nieeuropejskie żywe tradycje filozoficzne (filozofia amerykańska czy australijska). M.in. w Ameryce Łacińskiej toczył się spór o istnienie filozofii partykularnych (narodowych, regionalnych, lokalnych), związanych z konkretną kulturą, regionem czy etnosem, takich np. jak filozofia latynoamerykańska.
Akademicka filozofia skupiała się tradycyjnie na filozofii Zachodu, traktując filozofię Wschodu jako odrębną tradycję, a jeszcze inne tradycje filozoficzne prawie zupełnie pomijając. W XX wieku pojawiła się krytyka zachodniej filozofii za jej eurocentryzm, przy jednoczesnym deklarowanym uniwersalizmie. Filozofia zachodnia miał pomijać uwikłania kulturowe, historyczne i udawać brak związku z tożsamościami i problemami partykularnymi.
Dyskusje te doprowadziły do większego zainteresowania niezachodnimi tradycjami filozoficznymi, wyodrębnienia tradycji regionalnych (filozofia latynoamerykańska, filozofia afrykańska), oraz badań nad filozofiami różnych grup etnicznych (etnofilozofie czy filozofie ludowe).
Główne nurty Egzystencjalizm