podczas wizytacji kanonicznej w 1655 roku konwent oceniono jako pozostający „w najlepszej dyscyplinie zakonnej”. W okresie jego rządów wzrosła liczba zakonników, a klasztor utrzymywał szeroką działalność duszpasterską na Śląsku. W historiografii bywa określany jako „człowiek przejścia” między okresem zniszczeń wojennych a późniejszym rozkwitem opactwa. Skupiał się przede wszystkim na naprawie szkód wojennych, stabilizacji finansowej oraz odbudowie struktur gospodarczych i administracyjnych. Dzięki jego działaniom spłacono najcięższe długi wojenne i przygotowano grunt pod rozwój klasztoru w drugiej połowie XVII wieku. Utrzymywał kontakty z rodzinnym regionem Eichsfeld, skąd pochodziło kilku mnichów przyjętych do konwentu w czasie jego rządów. Zmarł 22 lub 23 lipca 1660 roku w Krzeszowie. Został pochowany w krypcie klasztornej. W inskrypcji nagrobnej określono go jako „radość ojczyzny i ozdobę religii”. Dzięki jego działalności klasztor odbudował swoją kondycję po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej, co stworzyło podstawy dla dalszego rozwoju opactwa za jego następcy, Bernarda Rosy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cystersi (biografie) Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Zmarli w 1660 Kategoria:Krzeszów (województwo dolnośląskie)