W 1648 roku został koadiutorem opata Valentina Rülinga. Jako koadiutor oraz osoba pełniąca funkcje administracyjne (m.in. wicestarosty krajowego i komisarza wojennego) posiadał znaczący wpływ na zarządzanie regionem w czasie wojny i bezpośrednio po jej zakończeniu. Wspierał opata Rülinga w działaniach odbudowujących, łagodząc skutki działań wojennych dla ludności i dóbr klasztornych. 26 października 1653 roku wybrano go na opata klasztoru w Krzeszowie. Benedykcję opacką przyjął 17 lipca 1654 roku w opactwie w Zwettl z rąk generała zakonu cystersów Claude’a Vaussina. Jako opat przeprowadził reformę finansową klasztoru, znacząco redukując zadłużenie (z ponad 50 000 talarów w 1653 roku). Uregulował także sprawy majątkowe, m.in. doprowadzając do zakupu dóbr w Eckersdorf (1658). Dbał o rozwój życia duchowego i dyscypliny zakonnej;