Po wojnie, w latach 1945–1947, pracował na stanowisku mierniczego i asystenta kierownika kopalni Sobieski. Następnie był kierownikiem w Dziale Mierniczo–Geologicznym Jaworznicko–Mikołowskiego Zjednoczenia w Mysłowicach (1947–1950). W kwietniu 1950 r. rozpoczął pracę w Ministerstwie Górnictwa najpierw jako starszy inspektor Departamentu Produkcji Górnictwa Węglowego, a następnie jako naczelnik w Departamencie Mierniczo–Geologicznym w Katowicach. Równocześnie studiował na Wydziale Miernictwa Geologicznego Akademii Górniczej w Krakowie. 29 grudnia 1952 r. po obronie dysertacji zatytułowanej Zbadanie wpływu wilgotności i temperatury na pomiar odległości odległownicą TI otrzymał tytuł magistra inżyniera miernictwa górniczego. Od 1951 r. był wykładowcą miernictwa górniczego, a potem także szkód górniczych w Katedrze Miernictwa Górniczego i Katerze Budownictwa Kopalń Politechniki Śląskiej. W latach 1953–1964 był prodziekanem i dziekanem Wydziału Górniczego Studium Wieczorowego Politechniki Śląskiej. 28 czerwca 1966 r. na podstawie pracy pt. Określenie kryteriów kształtowania się niecek osiadania w przypadku eksploatacji pokładów nachylonych uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W tym samym roku został zatrudniony w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki jako główny mierniczy Resortu Górnictwa. Od 1972 r.