pracował w Głównym Instytucie Górnictwa kolejno na stanowiskach: sekretarza naukowego, zastępcy dyrektora Ośrodka do Spraw Techniki Górniczej, zastępcy dyrektora i dyrektora Ośrodka Ochrony Złoża i Ochrony Powierzchni oraz zastępcy dyrektora Instytutu Eksploatacji Górniczej. W 1975 r. na podstawie rozprawy pt. Wpływ czasu na kształtowanie się dynamicznych niecek osiadania uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 1980 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1983 r. przeszedł na emeryturę, nadal jednak pracował na pół etatu w Głównym Instytucie Górnictwa.
Opracował dwa patenty dotyczące techniki wykonywania pomiarów geodezyjnych w kopalniach i wpływu eksploatacji górniczej na powierzchnię. Uczestniczył w pracach Komisji Geodezji PAN w Katowicach oraz przewodniczył resortowym Komisjom Ochrony Powierzchni i Zagrożeń Wodnych, a także Głównej Komisji Szkoleniowo – Odczytowej Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa.