Geneza Koncepcja rozszerzonego odstraszania nuklearnego ukształtowała się w pierwszej dekadzie zimnej wojny, gdy Stany Zjednoczone posiadały przewagę nuklearną nad ZSRR i mogły wiarygodnie grozić odwetem jądrowym w obronie sojuszników europejskich. Wraz z osiągnięciem przez ZSRR zdolności do odwetu nuklearnego pod koniec lat 50. pojawiło się pytanie, czy Stany Zjednoczone rzeczywiście narażą własne terytorium na atak jądrowy w obronie odległego sojusznika.
Charles de Gaulle sformułował ten problem w 1961 roku, pytając Johna F. Kennedy'ego, czy Ameryka „poświęci Nowy Jork w obronie Paryża”. Jego wątpliwości doprowadziły do budowy niezależnego francuskiego arsenału nuklearnego i wystąpienia Francji ze struktur wojskowych NATO w 1966 roku. W odpowiedzi na kryzys wiarygodności NATO przyjęło w 1967 roku doktrynę (flexible response), przewidującą stopniowaną eskalację od obrony konwencjonalnej, przez użycie taktycznej broni jądrowej, po strategiczny odwet nuklearny.
Mechanizm w ramach NATO