Politykę nuklearną NATO koordynuje Grupa Planowania Nuklearnego (NPG), w której uczestniczą wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Francji. W ramach programu nuclear sharing Stany Zjednoczone rozmieszczają na terytoriach pięciu państw europejskich ok. 100 bomb lotniczych B61, pozostających pod amerykańską kontrolą w czasie pokoju i przekazywanych siłom powietrznym państwa goszczącego w przypadku konfliktu.
Poza Europą Stany Zjednoczone utrzymują zobowiązania wobec Japonii, Korei Południowej i Australii, oparte na deklaracjach politycznych, dialogach o rozszerzonym odstraszaniu i zdolnościach strategicznych, bez programu współdzielenia broni.
Problem wiarygodności Fundamentalnym problemem każdego parasola nuklearnego jest wiarygodność zobowiązania: czy mocarstwo nuklearne rzeczywiście podejmie ryzyko odwetu na własnym terytorium w obronie sojusznika. W ramach NATO dylemat ten łagodzony jest rozmieszczeniem broni na terytoriach sojuszników, integracją planowania nuklearnego w NPG, stacjonowaniem sił konwencjonalnych USA w Europie oraz ćwiczeniami nuklearnymi (Steadfast Noon).