thumb|Próba jądrowa Castle Bravo (1954), najsilniejsza eksplozja przeprowadzona przez Stany Zjednoczone. Pojawienie się broni termonuklearnej zmieniło charakter strategii wojskowej Strategia nuklearna – dziedzina strategii wojskowej obejmująca doktryny użycia broni jądrowej, planowanie sił nuklearnych i politykę odstraszania. Pojęcie ukształtowało się po 1945 roku, gdy pojawienie się broni atomowej zmieniło charakter wojny: po raz pierwszy jedno państwo mogło zniszczyć drugie w ciągu kilku godzin, co uczyniło tradycyjne koncepcje zwycięstwa militarnego nieadekwatnymi.
Od lat 40. XX wieku strategia nuklearna ewoluowała od dążenia do przewagi nuklearnej, przez i wzajemne zagwarantowane zniszczenie (MAD), po współczesne debaty o ograniczonym użyciu broni jądrowej i roli nowych technologii.
Geneza w pracy The Absolute Weapon (1946) sformułował podstawową tezę strategii nuklearnej: w epoce atomowej głównym celem sił zbrojnych nie jest wygrywanie wojen, lecz zapobieganie im. Brodie był pierwszym analitykiem, który dostrzegł, że zdolność do zadania nieakceptowalnych strat w odwecie nuklearnym ma większą wartość strategiczną niż zdolność do pokonania przeciwnika na polu bitwy.