w artykule The Delicate Balance of Terror (1959) wykazał, że samo posiadanie broni jądrowej nie gwarantuje odstraszania. Odstraszanie wymaga zdolności do drugiego uderzenia, czyli przetrwania arsenału po przyjęciu ataku wyprzedzającego i skutecznego odwetu.
Thomas Schelling w Arms and Influence (1966) wprowadził rozróżnienie między siłą brutalną (brute force), która zdobywa, a siłą wymuszającą (coercive force), która grozi zniszczeniem i wymaga wiarygodności. Broń jądrowa jest narzędziem siły wymuszającej: jej wartość polega na groźbie użycia, nie na faktycznym zastosowaniu.
Główne doktryny Masowy odwet thumb|Prezydent Eisenhower i sekretarz stanu John Foster Dulles (1956), twórcy doktryny masowego odwetu Pierwszą sformalizowaną doktryną nuklearną Stanów Zjednoczonych był masowy odwet (ang. massive retaliation), ogłoszony przez sekretarza stanu Johna Fostera Dullesa w styczniu 1954 roku. Doktryna zakładała, że Stany Zjednoczone odpowiedzą na każdą agresję sowiecką uderzeniem nuklearnym na pełną skalę, niezależnie od charakteru prowokacji.