Koncepcja ta była częścią polityki administracji Eisenhowera, która traktowała broń jądrową jako tańszą alternatywę dla kosztownych sił konwencjonalnych.
Krytycy, w tym Herman Kahn w On Thermonuclear War (1960), wskazywali na brak wiarygodności: Stany Zjednoczone nie mogły racjonalnie ryzykować wojny totalnej w odpowiedzi na ograniczony konflikt konwencjonalny w Europie czy Azji.
Elastyczna odpowiedź thumb|Robert McNamara, sekretarz obrony USA (1961–1968), twórca doktryny elastycznej odpowiedzi Sekretarz obrony Robert McNamara w 1961 roku zaproponował doktrynę (ang. flexible response), przyjętą przez NATO w 1967 roku. Zakładała ona stopniowaną eskalację od obrony konwencjonalnej, przez użycie taktycznej broni jądrowej, po strategiczny odwet nuklearny. Celem było przywrócenie wiarygodności odstraszania przez zapewnienie decydentom wielopoziomowych opcji reakcji zamiast jednego scenariusza totalnego zniszczenia.
W ramach elastycznej odpowiedzi McNamara początkowo promował strategię (ang. counterforce/no cities), zakładającą uderzenie wyłącznie w cele wojskowe z pominięciem miast. W 1965 roku porzucił tę koncepcję na rzecz strategii (ang. countervalue), celującej w potencjał przemysłowy i demograficzny przeciwnika.