W eseju „The Discovery of the Future” (1902) sugerował on możliwość tworzenia szczegółowych modeli przyszłych procesów społecznych na podstawie dostępnych danych, co znalazło odzwierciedlenie w jego utworach przedstawiających rozwój historii jako ciąg prawdopodobnych zdarzeń. Pomysł ten znalazł później odzwierciedlenie w literaturze, np. w koncepcji psychohistorii Isaaca Asimova.
Najbardziej znanym i wpływowym wczesnym przykładem zastosowania tej konwencji w klasycznych utworach SF jest twórczość Roberta A. Heinleina, który w latach 40. XX wieku opracował rozbudowaną chronologię przyszłości, znaną także jako cykl . Wczesną wersję tej chronologii opublikował John W. Campbell w czasopiśmie „Astounding Science Fiction” w 1941 roku, gdzie od tego roku publikowano w odcinkach powieść Heinleina (1958); według Langforda właśnie wtedy ukuto termin „historia przyszłości” (ang. future history), aczkolwiek podaje pierwsze użycie tego terminu już w 1937 roku (w liście od czytelnika opublikowanym w czasopiśmie ).