W literaturze polskiej pionierskie było dzieło Adama Mickiewicza Historia przyszłości (nieukończone dzieło z drugiej i trzeciej dekady XIX wieku), a na początku XX wieku do tego gatunku zaliczyć można „Zemstę” Bolesława Prusa, a także powieść Jana Gnatowskiego (ps. Jan Łada) Antychryst. Powieść z ostatnich dni świata (1920). W Rosji za wczesne utwory tego gatunku uznaje się twórczość Jana Tadeusza Bułharyna z lat 20 XIX wieku.
W fantastyce naukowej pierwsze znaczące utwory tej konwencji to przede wszystkim dzieła Olafa Stapledona, którego utwory Ostatni i pierwsi ludzie (1930) oraz Sprawca Gwiazd (1937) przedstawiają szeroko zakrojone wizje przyszłych dziejów ludzkości i kosmosu. W szczególności Ostatni i pierwsi ludzie przedstawia dzieje ludzkości w skali kosmicznej, obejmującej miliardy lat i kolejne formy gatunku ludzkiego, co do dziś stanowi jedno z najbardziej rozbudowanych ujęć historii przyszłości w literaturze. W tym samym czasie utwory w tej konwencji pisali także m.in. , („The Death’s Head Meteor”, 1930, i późniejsze opowiadania) i Herbert George Wells (, 1933). W twórczości H.G. Wellsa istotną rolę odgrywało przekonanie, że przyszłość może być przedmiotem naukowego przewidywania, analogicznego do metod stosowanych w naukach przyrodniczych.