Historia przyszłości często wykorzystuje rozbudowane struktury narracyjne, takie jak chronologie, fikcyjne dokumenty, encyklopedie czy przypisy, które nadają przedstawionym wydarzeniom pozór historycznej autentyczności. Zabiegi te mogą przyjmować formę elementów metafikcyjnych, przedstawiających przyszłość jako przedmiot badań historycznych prowadzonych przez jeszcze późniejsze pokolenia, jak w Opowieść podręcznej Margaret Atwood, dodatku o nowomowie w Rok 1984 George’a Orwella czy opowiadaniu „History Lesson” Arthura C. Clarke’a. Innym wariantem jest narracja retrospektywna, ukazująca wydarzenia z perspektywy odległej przyszłości, jak w powieści Ostatni i pierwsi ludzie Olafa Stapledona lub utworach Cordwainera Smitha. Podobną funkcję pełnią także stylizowane na dokumenty fragmenty, spotykane np. w niektórych utworach Wellsa, czy hasła w cyklu Fundacji Isaaca Asimova.
Podobne zabiegi narracyjne pojawiają się także w utworach o charakterze niefikcjonalnym i quasi-naukowym, które przedstawiają przyszłość w formie uporządkowanej narracji historycznej; przykładem jest A Short History of the Future (1955) , stylizowana na podręcznik historia przyszłości oparta na zestawieniu wcześniejszych wizji literackich.
Historie przyszłości składające się z więcej niż jednego utworu niekiedy powstawały stopniowo i nie były pierwotnie planowane jako spójna historia (np. świat Le Guin).
Fikcyjna historia Ostrowskiego