definiuje to pojęcie jako „fikcyjną, samodzielną, spójną strukturę chronologiczną (zwłaszcza realizowaną w ramach więcej niż jednego utworu)”. z kolei definiuje historię przyszłości jako „grupę opowiadań i/lub powieści, zazwyczaj jednego autora, które mogą nie mieć wspólnych bohaterów, ale których akcja rozgrywa się w spójnej, przyszłej rzeczywistości. Opowiadania te często mają na celu ukazanie transformacji społeczeństwa ludzkiego na przestrzeni dziejów”. Z kolei Brian Stableford opisał historię przyszłości jako „strukturę istniejącą poza samą serią opowiadań, która służy jako tło dla jej dalszego rozwijania i rozbudowywania”. zdefiniował ją jako „ramę przyszłych wydarzeń skonstruowaną przez autora w celu przedstawienia szczegółowego tła historycznego dla jego własnej, specyficznej wizji przyszłości. Zazwyczaj w tę ramę wplata się szereg wątków, aby stworzyć luźną sekwencję i zapewnić pewien punkt odniesienia dla człowieka, choć nie zawsze tak jest”.
Niewiadowski i Smuszkiewicz uznają gatunek historii przyszłości za pokrewny fantastyce politycznej, przy czym fantastyka polityczna ma bardziej ograniczoną wizję, gdyż ogranicza się do analizy zjawisk w określonym wycinku czasoprzestrzennym i nie przedstawia szerszej perspektywy historycznej.