thumb|Start pocisku Trident II D5 z okrętu podwodnego. Pociski balistyczne wystrzeliwane z SSBN stanowią głównego gwaranta zdolności do drugiego uderzenia Drugie uderzenie (ang. second strike) – zdolność państwa nuklearnego do przeprowadzenia odwetowego ataku jądrowego po przyjęciu nieprzyjacielskiego uderzenia nuklearnego. Posiadanie wiarygodnej zdolności do drugiego uderzenia jest uznawane za fundament odstraszania nuklearnego, ponieważ gwarantuje agresorowi, że atak wyprzedzający nie uchroni go przed zniszczeniem.
Koncepcja jest ściśle powiązana z doktryną wzajemnego zagwarantowanego zniszczenia (MAD): dopóki obie strony dysponują zdolnością do odwetu nuklearnego, żadna z nich nie może racjonalnie zdecydować się na rozpoczęcie wojny jądrowej.
Geneza Pojęcie drugiego uderzenia sformułował w artykule The Delicate Balance of Terror (1959). Wohlstetter wykazał, że samo posiadanie broni jądrowej nie gwarantuje odstraszania: siły odwetowe muszą przetrwać atak przeciwnika, otrzymać rozkaz użycia i dysponować zdolnością do dotarcia do celów. Odstraszanie wymaga zdolności do użycia broni jądrowej po przyjęciu pierwszego uderzenia, a nie jedynie jej posiadania.