W latach 50. XX wieku arsenały obu supermocarstw były podatne na atak wyprzedzający: bombowce stacjonowały na otwartych lotniskach, a wczesne ICBM miały długi czas przygotowania do startu.
Implementacja: triada nuklearna thumb|Start pocisku Polaris z okrętu podwodnego USS „Henry Clay". Wdrożenie SSBN w latach 60. XX wieku zapewniło przeżywalność sił odwetowych Odpowiedzią na problem przeżywalności sił odwetowych była budowa triady nuklearnej, rozpraszającej arsenał na bombowce strategiczne, lądowe ICBM i pociski balistyczne wystrzeliwane z okrętów podwodnych (SLBM).
Przełomem było wdrożenie SSBN: w 1960 roku USS „George Washington" jako pierwszy okręt podwodny odpalił pocisk balistyczny spod wody. SSBN, operujące w głębinach oceanicznych, stały się najbardziej przeżywalnym komponentem triady i głównym gwarantem zdolności do drugiego uderzenia.
Perymetr