mały|Państwa wschodniego Śródziemnomorza i Bliskiego Wschodu około 1200 roku p.n.e., u progu kryzysu – m.in. imperium hetyckie, egipskie Nowe Państwo, Asyria, Babilonia i ośrodki mykeńskie Upadek późnej epoki brązu (również kryzys albo załamanie późnej epoki brązu) – okres około 1200 roku p.n.e., w którym osłabła lub rozpadła się większość wielkich państw i ośrodków pałacowych późnej epoki brązu we wschodnim basenie Morza Śródziemnego i na starożytnym Bliskim Wschodzie. Objął przede wszystkim świat egejski, Anatolię, Cypr, Syrię, Lewant i Egipt. Wiele miast zniszczono lub opuszczono, a oparte na pałacach systemy administracji w części regionów zanikły. Przemiany te zamykają późną epokę brązu i otwierają epokę żelaza, choć ich najczęstsze datowanie na lata 1200–1150 p.n.e. jest raczej wygodnym przybliżeniem niż ścisłą, wspólną dla wszystkich regionów cezurą.
W czasie kryzysu ucierpiały m.in. państwo hetyckie w Anatolii i mykeński system pałacowy w Grecji – główne organizmy polityczne późnej epoki brązu – a niektóre miasta i ośrodki administracyjne zostały opuszczone, przekształcone albo zniszczone.