Nie był to jednak jednoczesny i całkowity koniec wszystkich społeczeństw regionu ani jednolita fala zniszczeń o tym samym mechanizmie. Nowe Państwo egipskie, Asyria i część miast Lewantu przetrwały w osłabionej lub przekształconej formie. W innych miejscach główną zmianą była raczej utrata administracji pałacowej, przesunięcie ośrodków władzy i zmiana sieci wymiany niż nagłe przerwanie osadnictwa. Zasięg zmian zależał m.in. od wcześniejszej roli pałacu, miejsca w sieciach wymiany oraz zdolności lokalnych społeczności do adaptacji. We współczesnej literaturze podkreśla się, że „upadek” miał różną skalę w zależności od regionu i często oznaczał transformację instytucji, kontaktów oraz form władzy. Starszy obraz jednej katastrofy niszczącej cały świat późnobrązowy uznaje się za zbyt uproszczony.