Zakres i chronologia mały|lang=pl|Mapa rejonów produkcji metali na starożytnym Bliskim Wschodzie (ujęcie ogólne, nieograniczone do schyłku epoki brązu). Dalekosiężny obieg surowców, zwłaszcza miedzi (m.in. z Cypru) i cyny, był jednym z filarów gospodarki pałacowej późnej epoki brązu, a zaburzenie tych sieci wymiany należy do dyskutowanych czynników kryzysu Późnobrązowy świat wschodniego Śródziemnomorza i części Bliskiego Wschodu obejmował sieć pałaców, miast, portów i szlaków wymiany. Łączyły one m.in. Grecję mykeńską, Anatolię, Cypr, Egipt, Lewant, Syrię i Mezopotamię. Pałac był w tym świecie nie tylko siedzibą władcy, lecz także ośrodkiem gospodarczym i administracyjnym: skupiał produkcję, magazynowanie i redystrybucję dóbr oraz prowadzenie archiwów, co w literaturze przedmiotu określa się mianem . W XIII wieku p.n.e. region tworzył powiązany, lecz nierówny układ dyplomatyczny i handlowy, w którym krążyły metale, wyroby luksusowe, zboże i ludzie. Nie był to jednak jeden scentralizowany system o identycznej roli wszystkich uczestników. W części analiz podkreśla się też rolę złożonej organizacji społeczno-politycznej i administracyjnej, widocznej m.in. w późnobrązowym świecie cypryjskim.