Elity pałacowe były zależne od dalekosiężnych kontaktów, a to zwiększało podatność systemu na zakłócenia.
Samo istnienie takich powiązań nie oznaczało jednak, że wszystkie regiony reagowały identycznie ani że każda lokalna wspólnota była tak samo mocno włączona w sieć pałacową. Te same zerwania kontaktów, niedobory albo konflikty mogły w jednym miejscu doprowadzić do upadku pałacu, a w innym tylko do przestawienia lokalnej gospodarki i sieci wymiany.
W wielu państwach i wspólnotach ważną rolę odgrywała gospodarka pałacowa: produkcja, magazynowanie i dystrybucja części dóbr były skupione wokół dworu lub administracji centralnej. Taki model wzmacniał władzę elit i ułatwiał organizację specjalistycznej produkcji. W razie przerwania dostaw, utraty archiwów albo zniszczenia centrum administracyjnego skutki mogły jednak wykraczać poza samo zniszczone miasto. Administracja pałacowa nie wszędzie była przy tym równie rozbudowana ani równie skutecznie kontrolowała lokalne wspólnoty.