Najczęściej wskazywanym punktem odniesienia jest okres około 1200 roku p.n.e., choć poszczególne zmiany zaczynały się wcześniej, trwały dłużej i nie wszędzie przebiegały w tym samym tempie. Zakres 1200–1150 p.n.e. porządkuje więc dyskusję, ale nie wyznacza jednej wspólnej cezury. W literaturze archeologicznej łączy się ten okres m.in. z końcem pałaców mykeńskich, rozpadem państwa hetyckiego, osłabieniem egipskiej kontroli nad Lewantem, zmianami osadniczymi na Cyprze i w Syrii oraz z przejściem od późnej epoki brązu do wczesnej epoki żelaza.
Chronologii tej nie należy jednak rozumieć jako jednej daty granicznej ani jako dowodu równoczesności wszystkich przemian. W jednych regionach kluczowe zmiany widoczne są jeszcze w XIII wieku p.n.e., w innych zaś proces reorganizacji trwał przez XII wiek p.n.e. i dopiero stopniowo doprowadził do nowych układów w epoce żelaza.
Równie istotne jest ograniczenie geograficzne pojęcia: opisuje ono przede wszystkim powiązany świat wschodniego Śródziemnomorza i Bliskiego Wschodu, a nie kryzys, który z konieczności dotknąłby w epoce brązu wszystkie regiony Eurazji. W szerszych ujęciach do dyskusji bywają włączane także obszary sąsiednie, m.in.