Wraz z upadkiem pałaców zniknęły charakterystyczne dla nich instytucje i wytwory: użycie pisma linearnego B i pieczęci, malarstwo ścienne, obróbka kości słoniowej i wyrób luksusowych naczyń, a nowi władcy nie dysponowali już środkami na monumentalne budownictwo dawnej skali. Zarazem zachowane tabliczki w piśmie linearnym B wskazują, że sama administracja pałacowa działała normalnie aż do końca, a ostateczne zniszczenie pałaców około 1190 roku p.n.e. nastąpiło nagle – w Tebach część tabliczek wypalił pożar, gdy glina była jeszcze wilgotna. W Beocji, po zniszczeniu Gli i Orchomenos, przestał działać mykeński system osuszający jezioro Kopais, a tamtejsze stanowiska osadnicze z późnej epoki brązu zostały zalane.