Leon Kamiński (ur. 11 kwietnia 1895 w Pogutkach, zm. 9 listopada 1985 w Bad Pyrmont) – ksiądz katolicki, posługujący na Warmii w okresie przed- i powojennym, kanonik warmińskiej kapituły katedralnej we Fromborku, prałat.
Życiorys Urodził się w małej wsi Pogutki na Kociewiu w wielodzietnej rodzinie Józefa (1865–1939) i Franciszki z domu Wróblewska (1865–1951). Był najstarszym z dwanaściorga potomstwa rodziców, toteż od wczesnych lat musiał opiekować się młodszym rodzeństwem w rodzinnym domu. Warunki w wielodzietnej rodzinie były trudne, kilkoro rodzeństwa zmarło we wczesnych latach, a jedna siostra wkrótce po wstąpieniu do klasztoru. W 1906 Leon Kamiński rozpoczął naukę w gimnazjum w Malborku, gdy tam został przeniesiony jego ojciec jako urzędnik pocztowy. W 1914 Leon zdał maturę, zaraz po niej zaciągnął się do wojska, do stacjonującego w Malborku pułku artylerii, gdy wybuchła I wojna światowa. W czasie wojny otrzymał stopień podporucznika artylerii, ponadto został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. W 1919 roku rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w seminarium duchownym w Braniewie. Po ukończeniu seminarium otrzymał w dniu 23 lipca 1922 roku w katedrze we Fromborku sakrament święceń z rąk biskupa warmińskiego Augustinusa Bludaua. Pierwszą posługę jako kapłan rozpoczął w kościele św.