Geneza Latem 1939 roku w III Rzeszy podjęto pierwsze kroki w celu uruchomienia programu eksterminacji dzieci obciążonych wadami wrodzonymi lub innymi niepełnosprawnościami. 26 lipca Adolf Hitler zwołał w Kancelarii Rzeszy spotkanie z udziałem piętnastu niemieckich psychiatrów, podczas którego omówiono założenia programu „eutanazji dziecięcej”. Z kolei 18 sierpnia Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Rzeszy nałożyło na lekarzy, pielęgniarki i położne obowiązek zgłaszania dzieci w wieku do trzech lat, obarczonych nieprecyzyjnie zdefiniowanymi ułomnościami fizycznymi lub psychicznymi.
Zidentyfikowane w ten sposób dzieci kierowano na obserwację do specjalnych oddziałów dziecięcych. Członkowie Komitetu Rzeszy ds. Naukowego Opracowania Ciężkich Chorób Uwarunkowanych Dziedzicznie lub Konstytucjonalnie () mieli następnie – bez osobistego badania lekarskiego – podejmować decyzję o zabiciu dziecka lub pozostawieniu go przy życiu. Ostateczną decyzję zatwierdzał szef Philipp Bouhler lub jego zastępca Viktor Brack.