Konwencje z Lomé – seria umów międzynarodowych zawieranych między Wspólnotami Europejskimi (WE) a grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), regulujących współpracę rozwojową, handlową i finansową.
Pierwsza konwencja została podpisana w 1975 roku przez dziewięć państw członkowskich WE oraz 46 państw AKP. Jej poprzednikiem był układ z Jaunde. W kolejnych latach zawierano następne porozumienia, rozszerzając zakres współpracy oraz liczbę uczestników. W grudniu 1989 roku przedstawiciele dwunastu państw WE oraz 69 krajów rozwijających się podpisali czwartą konwencję z Lomé (Lomé IV), do której Namibia przystąpiła w 1990 roku. Umowa ta została zawarta na okres dziesięciu lat (marzec 1990 – luty 2000), z przewidzianą renegocjacją warunków pomocy finansowej po pięciu latach.
W zakresie polityki handlowej konwencje przewidywały szeroki dostęp produktów pochodzących z państw AKP do rynku WE. W ramach Lomé IV uzgodniono bezcłowy dostęp dla około 99% towarów, z wyjątkiem produktów objętych wspólną polityką rolną, uznawanych za wrażliwe. Jednocześnie państwa AKP mogły podnosić cła na import z WE, pod warunkiem niedyskryminowania innych państw uprzemysłowionych.