Istotnym elementem współpracy był system stabilizacji dochodów z eksportu (STABEX), obejmujący ponad 40 surowców rolnych. Mechanizm ten przewidywał rekompensaty finansowe w przypadku spadku dochodów eksportowych, w granicach określonych limitów. Od 1987 roku podobne rozwiązania stosowano również wobec najuboższych państw Azji i Ameryki Łacińskiej.
Konwencja Lomé IV obejmowała ponadto zagadnienia zadłużenia, ochrony środowiska oraz praw człowieka. Na okres 1990–1995 środki finansowe zwiększono z 17,5 mld do 24,6 mld marek niemieckich, natomiast na lata 1996–2000, decyzją Rady Europejskiej podjętą w Cannes w 1995 roku, przeznaczono 13,3 mld ECU z Europejskiego Funduszu Rozwoju.
Ocena skuteczności konwencji z Lomé pozostaje niejednoznaczna. Udział państw AKP w handlu z WE wykazywał tendencję spadkową – z ponad 7% przed 1975 rokiem do około 4–5% na początku lat 90. XX wieku. Jednocześnie obserwowano spadek cen surowców oraz wzrost zadłużenia tych państw. Zgodnie z raportem instytucji wspólnotowych z lipca 1995 roku, środki systemu Stabex okazały się niewystarczające – w latach 1990–1992 pokryto jedynie 40,7% uzasadnionych roszczeń. Mimo to państwa AKP pozostawały zainteresowane kontynuacją współpracy w ramach tego systemu, m.in. ze względu na brak alternatywnych rozwiązań.