W połowie lat 90. XX wieku polityka WE wobec państw rozwijających się charakteryzowała się wspieraniem inicjatyw integracji regionalnej, w tym projektów infrastrukturalnych o charakterze międzynarodowym. Jednocześnie pojawiły się napięcia wynikające z ograniczonych środków finansowych oraz zmiany priorytetów politycznych, związanych z rosnącym znaczeniem Europy Środkowej i Wschodniej. Spór dotyczył m.in. podziału środków między regionem śródziemnomorskim a państwami Europy Środkowo-Wschodniej i został rozstrzygnięty podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Cannes w czerwcu 1995 roku, gdzie ustalono proporcję finansowania 60% do 40%.

Od początku lat 90. WE zwiększały również nakłady na pomoc humanitarną, obejmującą pomoc żywnościową, wsparcie dla uchodźców, działania rehabilitacyjne po kryzysach oraz zapobieganie sytuacjom kryzysowym. W latach 1990–1994 środki te wzrosły z 114 mln do 764 mln ECU. W celu usprawnienia realizacji tych działań powołano Urząd ds. Pomocy Humanitarnej Wspólnoty Europejskiej (ECHO). Mimo podejmowanych inicjatyw, Wspólnoty nie odegrały istotnej roli w rozwiązaniu problemu zadłużenia państw rozwijających się, uznając tę kwestię za wykraczającą poza ich kompetencje.

Przypisy

Kategoria:Historia Unii Europejskiej