11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 21 czerwca 1920 minister spraw wojskowych zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika”. W lipcu 1920 został dowodcą 8 pułku artylerii polowej. Wyróżnił się 30 lipca w odpieraniu bolszewickich ataków na Suraż i Łapy oraz w sierpniu 1920 w bitwie pod Ossowem.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę na stanowisku dowódcy 18 pap. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 8 pułku artylerii polowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony do Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Okręgu Korpusu Nr I. W styczniu 1923 został odkomenderowany na trzyipółmiesięczny kurs dowódców pułków piechoty w Rembertowie.. Z dniem 1 marca 1924, w związku z likwidacją Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Okręgach Korpusów, został przydzielony do 8 pułku artylerii polowej ponad etat z równoczesnym odkomenderowaniem do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, do czasu przydziału na stanowisko etatowe.