Równanie Wheelera-DeWitta – formalne równanie fizyki teoretycznej występujące w kanonicznym podejściu do grawitacji kwantowej, czyli w próbach połączenia mechaniki kwantowej z ogólną teorią względności. Ma opisywać kwantowy stan geometrii przestrzennej i materii, a więc sytuację, w której sama geometria nie jest z góry ustalonym tłem, lecz częścią układu kwantowego. Nazwa upamiętnia Johna Archibalda Wheelera oraz Bryce’a DeWitta; równanie wiąże się zwłaszcza z pracą DeWitta z 1967 roku, a w literaturze historycznej pojawiały się także wcześniejsze lub alternatywne określenia, takie jak równanie Einsteina–Schrödingera.
Ściślej, w kanonicznej grawitacji kwantowej równanie nakłada warunek na funkcjonał falowy trójmetryki, czyli metryki przestrzennej, i pól materii. Jest kwantowym odpowiednikiem klasycznego w ogólnej teorii względności (warunku, zgodnie z którym odpowiednie wyrażenie hamiltonowskie ma wartość zero dla dopuszczalnych danych fizycznych, zamiast pełnić rolę zwykłego hamiltonianu generującego ewolucję w zewnętrznym czasie) i w skrótowej postaci zapisuje się je jako .