Jedną z najczęściej podkreślanych cech równania Wheelera-DeWitta jest to, że nie zawiera zwykłego zewnętrznego parametru czasu. W odróżnieniu od równania Schrödingera nie opisuje ono ewolucji stanu względem czasu, lecz wybiera dopuszczalne stany kwantowe całego układu grawitacyjnego. Z tego powodu stanowi jedno z głównych sformułowań tak zwanego problemu czasu w grawitacji kwantowej.
Równanie nie jest kompletną, powszechnie przyjętą teorią kwantowej grawitacji. Pełni jednak rolę ważnego narzędzia pojęciowego w kosmologii kwantowej, w dyskusjach o funkcji falowej Wszechświata, w przybliżeniach półklasycznych oraz w porównywaniu różnych programów kwantowania grawitacji.
Tło kanoniczne W kanonicznym opisie ogólnej teorii względności czasoprzestrzeń rozkłada się na trójwymiarowe przekroje przestrzenne uporządkowane parametrem czasu. Zmiennymi dynamicznymi są metryka przestrzenna oraz sprzężone z nią pędy, a swoboda wyboru współrzędnych prowadzi do więzów zamiast zwykłego hamiltonianu ewolucji. Klasyczne równania nie mówią więc tylko, jak dane początkowe mają się zmieniać;