Nie istnieje jednak jedno powszechnie przyjęte rozwiązanie całego problemu czasu.
Problem czasu Równanie Wheelera-DeWitta pokazuje problem czasu w jednej z najostrzejszych postaci. W standardowej mechanice kwantowej czas jest zewnętrznym parametrem, natomiast w ogólnej teorii względności jest częścią dynamicznej geometrii. Po kwantowaniu pełnej geometrii nie pozostaje już oczywisty zewnętrzny zegar, względem którego miałaby zachodzić ewolucja stanu całego Wszechświata.
Ten aspekt nazywa się często problemem „zamrożonego formalizmu”. Nie oznacza on prostego twierdzenia, że w świecie nic się nie dzieje, lecz że podstawowe równanie kanoniczne nie ma formy zwykłej ewolucji czasowej. Zmiana musi zostać odtworzona jako własność opisu efektywnego, jako relacja między obserwablami albo jako wynik przybliżenia, w którym część stopni swobody geometrii zachowuje się klasycznie i może pełnić funkcję zegara.
W przybliżeniach typu WKB lub Born-Oppenheimer ciężkie stopnie swobody grawitacyjne traktuje się półklasycznie, a lżejsze pola materii opisuje na ich tle równaniem przypominającym równanie Schrödingera.