Takie podejście jest użyteczne w kosmologii kwantowej, ale ma charakter przybliżony: pokazuje, jak czas może pojawić się w pewnym reżimie, nie zaś dlaczego czas jest fundamentalnie dany.
Kosmologia kwantowa i modele minisuperspace Pełne równanie Wheelera-DeWitta jest równaniem funkcyjnym na nieskończenie wymiarowej przestrzeni geometrii, dlatego w praktyce często bada się jego drastycznie uproszczone wersje. W modelach określanych jako minisuperspace zakłada się symetrię kosmologiczną i pozostawia tylko kilka zmiennych, na przykład współczynnik skali Wszechświata, krzywiznę przestrzenną oraz jednorodne pole materii. Funkcjonał falowy redukuje się wtedy do zwykłej funkcji niewielu zmiennych, a równanie staje się formalnie podobne do równania kwantowo-mechanicznego z osobliwym wyborem zmiennej czasowej.
W tym kontekście rozważano między innymi propozycję Hartle’a i Hawkinga, w której funkcja falowa Wszechświata jest wiązana z euklidesową całką po geometriach bez brzegu, oraz propozycję tunelowania Vilenkina, interpretującą początek klasycznego Wszechświata jako przejście kwantowe. Równanie Wheelera-DeWitta dostarcza wspólnego języka dla tego rodzaju modeli, choć same warunki brzegowe i ich interpretacje pozostają przedmiotem sporów.