Wersje dyskretne i relacje z innymi programami Choć równanie powstało w kanonicznym ujęciu metrycznym, jego idee powracają w innych podejściach do grawitacji kwantowej. W pętlowej grawitacji kwantowej podobną rolę pełni kwantowy warunek hamiltonowski nakładany na stany geometryczne; w kosmologii pętlowej prowadzi to do równań różnicowych zamiast klasycznego równania różniczkowego. Takie modele zachowują część intuicji Wheelera-DeWitta, ale zmieniają matematyczną strukturę operatorów i sposób traktowania dyskretności geometrii.
Badano również dyskretne wersje równania w formalizmach siatkowych i pokrewnych konstrukcjach. Przykładem jest dyskretne równanie Wheelera-DeWitta w podejściach zbliżonych do , gdzie przestrzeń geometrii zastępuje się skończonym lub przeliczalnym zbiorem zmiennych geometrycznych. Takie prace nie zastępują pełnej teorii, ale pokazują, jak problem więzu hamiltonowskiego może wyglądać po wprowadzeniu dyskretnego opisu geometrii.