W starożytnych wierzeniach dość często powtarzało się przekonanie, że aby wejść w rzeczywistą relację z bóstwem, należy znać i używać jego imionGonda, 1959, ss. 32-33. Były one uważane nie za zwykłe określenia, ale integralne części bóstwa. Bogowie mogli mieć wiele imion, które odnosiły się do ich różnych cech i funkcji. W myśl tego poglądu, jeśli chciało się uzyskać pełną łączność z bóstwem, należało znać jego wszystkie imiona. Wymienianie tytułów i imion było też uważane za jeden z najlepszych sposobów oddawania czci bogom i zaskarbiania sobie ich przychylności.
Podobne motywy widoczne są także w pokrewnej do irańskiej tradycji indoaryjskiejGonda, 1977, ss. 268-269. Stąd teorie, że podobne hymny z listami imion i przydomków bogów mogły być tworzone jeszcze we wspólnej, indoirańskiej przeszłości. Możliwe, że motyw ten przetrwał do okresu powstania jasztów i był inspiracją do skomponowania tego dziełaPanaino, s. 19.