Polski filozof i fizyk Andrzej Staruszkiewicz określił tę sytuację jako „nieustępliwość problemu interpretacji”, podkreślając, że osiemdziesiąt lat wysiłków wybitnych uczonych dało rzetelny formalizm, lecz nie rozstrzygnęło, jak ten formalizm odnosi się do rzeczywistości fizycznej.
Geneza problemu thumb|center|upright=2.2|alt=Uczestnicy V Kongresu Solvayowskiego w Brukseli, 1927|Uczestnicy V Kongresu Solvayowskiego (Bruksela, 1927), na którym intensywnie dyskutowano nową mechanikę kwantową; w pierwszym rzędzie m.in. Albert Einstein i Maria Skłodowska-Curie, w drugim rzędzie m.in. Born i Bohr, a w trzecim rzędzie Schrödinger i Heisenberg. Mechanika kwantowa powstała w pierwszych dekadach XX wieku jako odpowiedź na zjawiska, których nie wyjaśniała fizyka klasyczna. Dwa równolegle rozwijane formalizmy – mechanika macierzowa Heisenberga, Borna i Jordana (1925) oraz mechanika falowa Schrödingera (1926) – okazały się równoważne, lecz operowały odmiennymi obiektami matematycznymi. Już w tym okresie pojawiło się pytanie, co właściwie te obiekty opisują.