Schrödinger początkowo rozumiał funkcję falową elektronu realistycznie – jako rozmyty rozkład ładunku w przestrzeni. Max Born zaproponował jednak w 1926 roku, by kwadrat modułu funkcji falowej traktować jako gęstość prawdopodobieństwa znalezienia cząstki w danym punkcie. Zasada ta, znana dziś jako reguła Borna, znakomicie zgadzała się z doświadczeniem i stała się trwałym składnikiem standardowej mechaniki kwantowej, ale nasunęła pytanie, czy teoria opisuje pojedynczy układ, czy raczej rozkłady wyników pomiarów.
Stanowiska Nielsa Bohra, Heisenberga, Borna i ich współpracowników z lat 20. i 30. XX wieku później zaczęto określać zbiorczo jako interpretację kopenhaską, choć termin ten nie oznaczał jednolitej doktryny – sami Bohr i Heisenberg nie posługiwali się nim jako wspólną nazwą programu, a samo określenie utrwaliło się dopiero w połowie lat 50. XX wieku (w szczególności w pracach Heisenberga z 1955 r.). Wspólnym motywem była zasada komplementarności, ostrożność wobec przypisywania układom kwantowym klasycznych własności przed pomiarem oraz nacisk na rolę klasycznie opisanego układu pomiarowego.