Już na piątym kongresie solvayowskim w 1927 roku ujawnił się fundamentalny spór: Einstein, Schrödinger i de Broglie wątpili w kompletność takiego opisu, podczas gdy Bohr, Heisenberg i Born uznali go za wystarczający.
Przełomowa dla przeniesienia sporu z poziomu czysto filozoficznego na grunt fizyki doświadczalnej okazała się praca Einsteina, Borisa Podolskiego i Nathana Rosena z 1935 roku, dziś znana jako argument EPR. Trzy dekady później John Stewart Bell wykazał, że pewne założenia o lokalnych ukrytych zmiennych prowadzą do nierówności sprawdzalnych eksperymentalnie. Eksperymenty Alaina Aspecta z początku lat 80. XX wieku, a następnie tzw. testy wolne od luk z 2015 roku (Hensen, Giustina, Shalm i inni) potwierdziły naruszenie nierówności Bella, wykluczając lokalne teorie ukrytych zmiennych spełniające standardowe założenia testów Bella, w szczególności założenie niezależności wyboru ustawień pomiarowych.