Od lewej Otto Korfes, Gerhard Dissel, Max Pfeffer, Walther von Seydlitz-KurzbachJohannes Crome. Latem 1942 roku 297 Dywizja Piechoty wchodziła w skład XXXXIV Korpusu Armijnego, należącego do 6 Armii generała Friedricha Paulusa, która miała za zadanie zająć Stalingrad. 1 grudnia Max Pfeffer został awansowany na generała artylerii. W połowie stycznia 1943 roku gen. Pfeffer został dowódcą IV Korpusu Armijnego. Zastąpił na tym stanowisku generała Erwina Jaeneckego. Według niemieckich raportów Pfeffer, wraz z innymi oficerami miał osobiście brać udział w walkach o nasyp kolejowy na południe od rzeki Carycy.
Gdy sytuacja niemieckich wojsk okrążonych w Stalingradzie była beznadziejna część niemieckich dowódców dostrzegała bezcelowość oporu, który jedynie powiększał straty w ich jednostkach. Generał Max Pfeffer wraz z generałem Waltherem von Seydlitz-Kurzbachem jako pierwsi zwracali się do Paulusa w kwestii zaprzestania dalszych walk. Informacja o rozważaniu kapitulacji spotkała się z kategoryczną odmową Adolfa Hitlera, żołnierze i ich dowódcy mieli walczyć do końca. Mimo to część dowódców decydowała się na złożenie broni przy najbliższej sposobności, aby ocalić życie swoje i pozostałych przy życiu żołnierzy. Od generałów oczekiwano, że zginą w boju lub popełnią samobójstwo.