Na jednym z ostatnich spotkań dowódców Pfeffer skwitował tak kategoryczną postawę Hitlera słowami „Nie mam zamiaru zastrzelić się dla tego austriackiego kaprala”. 31 stycznia 1943 roku żołnierz z 62 Armii Michaił Porter został wysłany na patrol, podczas którego natknął się na kabel prowadzący do niemieckiego schronu. Okazało się, że była to kwatera główna 295 Dywizji Piechoty, w której oprócz jej dowódcy, gen. Otto Korfesa znajdowali się gen. Max Pfeffer i 14 innych oficerów. Wraz z dwoma towarzyszami wzięli oni zebranych w schronie Niemców do niewoli. Grupa oficerów, która po złożeniu broni została eskortowana na rosyjskie tyły została ostrzelana z karabinu maszynowego przez żołnierzy niemieckich. Było to spowodowane rozkazem gen. Walthera Heitza, który rozkazał strzelać do każdego, kto spróbuje się poddać.
Po wojnie Pfeffer wraz z czołowymi dowódcami spod Stalingradu został umieszczony w specjalnym obozie jenieckim NKWD nr 84 w Wojkowie. Umieszczeni w obozie jenieckim oficerowie zajmowali czas nauką francuskiego, grą w brydża i skata, a także przy herbacie rozmawiali o swoich doświadczeniach.