USA wykazały „strategiczną wstrzemięźliwość" i przekonały słabsze państwa do zaakceptowania powojennego porządku opartego na instytucjach międzynarodowych (ONZ, NATO, MFW, Światowy Bank).
Współczesne debaty Michael Beckley uznaje obecny system za asymetrię z jedną skonsolidowaną strefą amerykańską, podkreślając niedoszacowywanie przewagi USA przez wskaźniki pomijające PKB per capita. Barry Posen (2014) i John Mearsheimer (2019) wskazywali na zmierzanie ku multipolarności.
Debata jest szczególnie intensywna w kontekście wzrostu potęgi Chin. Według realistów strukturalnych, Chiny dążą do osiągnięcia statusu równego USA, co prowadziłoby do bipolarnego systemu. Jednak inni badacze wskazują, że Chiny nie mają ani intencji, ani zdolności do zrównoważenia amerykańskiej potęgi w skali globalnej.
Rola aktorów niepaństwowych, organizacji międzynarodowych, korporacji transnarodowych, sieci terrorystycznych, osłabia tradycyjne modele oparte wyłącznie na rozkładzie siły między państwami.
Wpływ na konflikt i kooperację Wohlforth uznaje unipolarność za trwałą i pokojową, ponieważ wyklucza rywalizację o hegemonię.